Jacques Vriens: ‘Voorlopig ga ik nog wel even door!’

JACQUES VRIENS: 'VOORLOPIG GA IK NOG WEL EVEN DOOR!'

2016 was het jaar van Jacques Vriens. Hij vierde namelijk zijn 40-jarig jubileum als kinderboekenauteur! We gingen in gesprek met de meesterverteller en vroegen hem alles over zijn jubileumjaar, Smokkelkinderen en wat we kunnen verwachten in 2017.

Hoe heb je jouw jubileumjaar ervaren?
Het was erg bijzonder. Ik realiseerde me ineens dat ik al heel lang bezig ben en dat mijn boeken nog steeds gelezen worden. Dat is toch een groot cadeau!

Wat vond je het leukst om te doen tijdens dit feestjaar?
Het allerleukste was de jubileumviering in een theater die de uitgeverij in april had georganiseerd. Geweldige optredens, sprekers, veel vrienden, mensen uit het vak en mijn (klein)kinderen. Extra bijzonder was dat mijn eerste uitgever, Henny Bodenkamp, erbij was. Zij heeft mij in 1976 de kans gegeven om kinderboekenschrijver te worden.

Je hebt in 40 jaar tijd heel wat boeken geschreven. Heb je een favoriet?
Ik vind het lastig om te kiezen, want ik schrijf nooit zomaar een boek. Er is altijd een reden waarom ik het wilde schrijven. Over school bijvoorbeeld, omdat ik meester ben geweest en over kinderen in een hotel omdat ik vroeger zelf in een hotel woonde. Ik vond als meester geschiedenisles een leuk vak om te geven, dus boeken schrijven over vroeger vind ik ook leuk. Ik denk dat Achtste-groepers huilen niet éxtra bijzonder is, omdat Anke/Akkie echt bij mij in de klas heeft gezeten. Ik wilde graag over haar vertellen, maar vond dat ook best moeilijk.

In september verscheen je nieuwste boek Smokkelkinderen. Is het een speciaal boek, omdat het in je jubileumjaar verscheen?
Ik wilde al zeker tien jaar geleden een boek schrijven over smokkelen in de jaren dertig. Het heeft een hele tijd geduurd voor ik de juiste invalshoek had gevonden, maar door een gesprek met een oude smokkelaar wist ik ineens hoe ik het zou moeten aanpakken. Hij vertelde dat hij als jongen van een jaar of twaalf voor de smokkelaars uit mocht lopen om te kijken of alles veilig was. Dankzij hem kon ik eindelijk aan de slag met dit boek. Daarom is het wel bijzonder dat het juist in mijn jubileumjaar is verschenen.

Ben je van plan nog meer boeken te schrijven, of vind je het na 40 jaar wel genoeg?
Een kleuter vroeg mij ooit: ‘Hoeveel boeken zijn er nog leeg?’ Een geweldige vraag, vond ik. Spontaan antwoordde ik: ‘Drie boeken’. Op weg naar huis bedacht ik dat ik inderdaad altijd drie plannen in mijn hoofd heb. Als ik een van die plannen uitvoer, schuift er vanzelf een nieuw plan voor in de plaats. Kortom: voorlopig ga ik nog wel even door…

Wat kunnen we in 2017 verwachten?
Ik ben hard bezig met een boek, maar ik vind het lastig om daar nu al iets over te vertellen. Alsof het een taart is die in de oven staat en je de deur niet open mag maken. Ik kan wel zeggen dat het boek voor kinderen vanaf een jaar of tien wordt en dat het zich afspeelt op een bijzondere plek.